دوستان ما در جنبش عقیده دارند که ،ازاین پس چنین حمله ها و انتقادهایی را بسیار شاهد خواهیم بود و نباید در تله دوستان احتمالی جمهوری اسلامی گرفتار شویم و هر روز انرژی خود را صرف پاسخ دادن به این و آن کنیم. اما چون بشما گفته بودم پاسخ خواهم داد ،به سادگی و به کوتاهی آن را بسنده می کنم آقای پیروز،که عربها نام زیبای او رابه فیروز برگردانیده اند وبه مانند همه ی هستی ایران، نام او را نیز به مصادره برده اند در نامه خود یک پرسش کلیدی  را مطرح کرده مینویسد آیا اعتقاد به خدای واحدو خواندن نماز علت عقب ماندگی ما شده است؟ یا استعمار و استثمار و غارت منابع کشور توسط جهانخواران و سلطه طلبان؟ پاسخ به این هم میهنی که علاقه وافرش به فرهنگ عرب بیشتر ازفرهنگ خودی است،این است، هردوی آنها باعث عقب ماندگی ما شده اند، هم دین و هم استعمار. اما چرا امروز ما به یقه دین اسلام چسبیده ایم برای این است که دین اسلام به همه امورات زندگی ما کار دارد . اگر شما فقط به خواندن نماز و گرفتن روزه و اعتقاد داشتن بخدا قناعت می کردید و داستان وحشت آور امربمعروف و نهی ازمنکر را براه نمی انداختیدو خود را مالک جان و مال مردم نمی دانستید،کسی را به دین شما و نماز و روزه و هر خرافه دیگر زندگی شما کاری نبود ،این شما هستید که راه نفس ما را بریده اید وگرنه ما را که به زندگی شما کاری نیست دوم اینکه اتفاقا استعمار و استثمار و استحمار همه از راه  گل و گشاد مذهب و همین اسلام از نوع ناب محمدی اش توانست همه منابع مارا به غارت ببرد ، آنچه را هم که باقی ماند ۳۳ سال است هم دینی های شما آقایان خاوری ها ورفسنجانی ها ی نماز خوان و روزه بگیر،ته اش را بالا آورده اند در این ۳۳ سال هم که بقول خودتان به قدرت حکومت الله،پشت استثمار غرب را بزمین مالیده اید ،پس عقب ماندگی هایتان از چیست؟

شورای جنبش رهایی از اسلام

http://antieslam.net/fa/

12 ماه مای ۲۰۱۲

دین اسلام دین فتوای قتل دگراندیشان است.* سنت صدور فرمان و فتوا برای قتل مخالف‌ها و دگراندیشان را خود پیامبر مسلمانان با آیاتی که منتسب به «الله» کرده گذاشته است: (فاذاالقیتوم الذین کفرو افضرب ارقاب…هرکجا کافری را دیدید گردنش را بزنید.)(محمد۴). از آنزمان تا به اکنون میلیون‌ها انسانی که نمی‌خواسته‌اند در برابر خواسته‌های سران اسلام، روحانیان ومسلمان‌های زورگو و باجگیر زانوی تسلیم برخاک بگذارند با فتوای پیشوایان دین ترور شده‌اند. درهمین چند دهه‌ی اخیر، فتوای خمینی برای کشتن سلمان رشدی، فتوای او برای کشتار هزاران زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷، فتوای مراجع تقلید برای کشتن دگراندیشان ایرانی در ایران و برونمرز نشانی از اقدامات تروریستی دنباله‌دار و سیستماتیک اسلام‌مداران علیه بشریت بوده است. فتوا و فرمان خمینی برای کشتن زندانیان سیاسی با اقدامات تروریستی القاعده درجهان فرقی ندارد. گوهر تفکر اسلامی همانا کشتن مخالف نظری یا سیاسی است. این را درتمامی زوایا و مرایای «دنیای اسلام» در دهها کشور اسلامی، از ۱۴ سده‌ی پیشین و میان انواع «امت‌های اسلامی» تجربه کرده‌ایم. بتازگی هم یکی از همین «مراجع تقلید» در ایران ،فتوابه کشتن شاهین نجفی را – که خواننده‌ای معترض است – صادر کرده و برخی اوباش حکومتی هم خود را برای انجام کشتن و دریافت مزد و «بردن ثواب» آماده کرده‌اند.

به باور ما به جای برخوردهای گاهگاهی و سطحی با اینگونه فتواهای اسلامی باید به سازمان ملل، به مراجع حقوق بشری و جهانی پیشنهاد کرد که از این به بعد هرکس که فتوای کشتن کسی دیگر را صادر کرد به عنوان تروریست شناخته شود و تحت تعقیب اینترپل قرار گیرد. وگرنه هر آخوند و مفتی به خود اجازه خواهد داد هروقت که بخواهد حکم کشتن این و آن را صادر کند.

فرق بین کسی که فرمانده وطراح اقدامات تروریستی است با آخوندی که فرمان ده و عامل اقدام ترورهای دگراندیشان است در چیست؟ چرا خبرگزاریها و سیاستمداران غرب از گروه نخست با نام تروریست یاد می کنند و در برابر گروه دوم با مماشات برخورد میکنند؟

برهمگان روشن است که در دنیای امروز سرچشمه‌ی تروریسم بین‌المللی همانا روحانیان، مفتی‌ها، رهبران دینی مسلمان و سیاستمداران حکومت‌های اسلامی‌اند.واین جریان تا از سرچشمه خشک نشود، جوی خون کماکان تا آینده‌ی تاریخ جریان خواهد داشت.

—————————————-

* وقاتلو فی سبیل الله…بکشید در راه خدا(بقره)-

قاتلوهم حتی لاتکون فتنه…بکشید تا فتنه ای باقی نماند(بقره)

- انما جزاء الذین یحاربون الله و رسوله…آنهایی را که با خدا درجنگند بکشید،بدار آویزید،دست و پایشان رابرخلاف هم ببرید وتبعیدشان کنید(ماعده۳۳)

- وقالت الیهود..وقالت النصری…خدا بکشد کلیمی ها و مسیحی ها را که گفتند عزرا و مسیح پسر خدا هستند(توبه)

-یا ایهاالذین آمنو انماالمشرکون…هر کجا مشرکان را یافتید بکشید

دستور کشتن انسان در قرآن۷۳ باردر۶۰ آیه آمده است-واژه های مجازات ،شکنجه، سوزانیدن در جهنم و ترسانیدن انسان ، بیش از هزار بار در صفحات قرآن آمده است.

خطبه عقد و ازدواج بزبان عربی توهین بزرگی به شخصیت زن میباشد که بر اثر عدم آگاهی و آُشنایی ما بزبان عربی سالهاست مورد استفاده قرار گرفته است. در پی تازش تازیان به ایران پس از وفات پیامبر اسلام دختران و زنان ما بعنوان غنیمت جنگی و با نام کنیز و با توجیه قرآنی “ما ملکت ایمانکم” مورد تجاوز اعراب قرار می‌گرفته اند و پس از استفاده نخست خودشان، آن عزیزان را با دریافت وجهی به عقد دیگران در می آورده اند که تعیین مبلغ در ازدواج نیز از همین شیوه بد تازی آمده است. بدین رو در خطبه عقد تازی، از دو واژه انکحتک و زوجتک استفاده میشود که انکحت از نکح می آید و نکح یعنی گاوی و یا شتری سوار شتر دیگری شدن و با او کار جنسی انجام دادن / **( سو را خ کرد ن )** . و آنگاه که ملا میگوید “انکحتک و زوجتک لموکلی” یعنی من چنین کاری را بوکالت موکلم انجام دادم زیرا واژه زوج نیز یعنی جفت شدن و آن کار را انجام دادن
من که امروز میخواهم این مسئله را بنویسم و شرح بدهم شرمنده ام و نمیتوانم بیش از این این مسئله را باز کنم حالا شما در نظر بگیرید که چهارده قرن است پدران و مادران ما را با این واژه های توهین آمیز عقد کرده اند. اصلا چرا باید در بهترین لحظه زندگی یک زن و مرد از واژه های زشت جفت شدن و سوار هم شدن استفاده کرد آن هم کسی دیگر این کار را بوکالت انجام بدهد
توجه به تاریخ و پیشینه خود بنا بر آماری که اخیر در ایران منتشر شده است کتابهای تاریخی که در ایران چاپ و پخش میشود حدود ۴۰ درصد از بازار کتاب را به خود اختصاص داده است. یعنی ایرانیان توجه بسیار بالا و بزرگی به تاریخ و پیشینه و گذشته خود داشته و جستجوگر شناخت گذشته خود می‌باشند! هرچند در سالهای نخست انقلاب کتابهای دینی و بویژه اسلامی خریداران بسیاری داشت (و پس ا زچندی دهها سازمان و تشکیلات دینی و دولتی هزاران هزار کتاب را از تاریخ اسلام و غیره چاپ کرده و بطور رایگان در اختیار مردم داخل وخارج ازکشور قراردادند) اما خیلی زود مردم بسوی تاریخ گذشته خود روی آورده‌اند! جدا از کتاب‌های باستانی، کتابهای بسیاری در خصوص تاریخ و تحلیل و نقد و تفسیر مسائل اسلامی بودند که از زبانهای دیگر بویژه عربی ترجمه شدند که نسبت به جو صددرصد شیعی سالهای قبل، مردم با افکار و آراء مختلفی دررابطه با اسلام نیز آشنا شدند.
نام‌های ایرانی همراه و همزمان با این توجه ویژه به تاریخ کهن، ایرانی اندیشیدن و نام ایرانی برگزیدن نیز از سالهای ۶۰ در ایران رشد کرد. بگونه‌ای که اینک حدود ۴۵ درصد نامهایی که هموطنانمان در داخل کشور برای فرزندان خود انتخاب میکنند صددرصد ایرانی است. ودرصد نامهای ایرانی درخارج از کشور به ۶۵ درصد میرسد!
بالارفتن رشد فکری مردمان ما طی این سالهای اخیر و تحمیل فراگیری زبان عربی در مدارس جمهوری اسلامی موجب شد تا هموطنان ما به ریشه و معنی برخی از نامهای غیرایرانی پی‌برده وتلاش کنند تا هر چه بیشتر از نامهای زیبا وپرمعنای ایرانی بهره ببرند و واقعاً طی قرنها نیاکان ما بخاطر آگاه نبودن از معنی‌های برخی از نامها، شاید ستمی تاریخی به فرزندان خود میکرده‌اند. البته چون زبان عربی زبان مادری مردم ما نبوده است و هجوم بیگانه موجب شده بود تاخودآگاه برخی از واژه‌ها و نامهای نادرست بر تاریخ و فرهنگ و جوامع و خانواده‌های ما تحمیل شود! مثلاً غلام نامی است و یا شاید بهتر باشد بگوییم پیشوند برخی از نامهایی است که هرگز در زبان عربی از آن استفاده نمی شود. اما غلامعلی و غلامحسین و غیره درمیان ما ایرانیان بسیار رایج بوده است
من هرگز یک عنصر عرب را ندیده‌ام که اورا غلام بنامند! و این بدین خاطر است که اعراب معنی غلام را می‌دانند و ما نمی‌دانسته‌ایم. غلام از ریشه غلم می‌آید که به معنای بهره‌وری جنسی است! و غلام به پسربچه‌هایی می‌گفتند که اعراب از آنها استفاده جنسی می‌نموده‌اند! بغلط به ما گفته‌بودند که غلام یعنی نوکر وبرده و بنده! درصورتیکه درزبان عربی، عبد میشود برده و نوکر را خادم میگویند! غلام وکنیز همطراز و همراهند!! از کنیزان نیز بهره جنسی وخانگی می‌برده‌اند و از غلام بچه ها نیز!! بسیاری از نامهای عربی که درمیان ما ایرانیان رایج است درمیان اعراب اصیل (عربستان سعودی، کشورهای خلیج فارس..) ابداً متداول نیست!
هرچند امکان دارد که این نامها درمیان شیعیان مورد استفاده قرار بگیرد. آنهم بعنوان عشق وتعصب ویژه‌ای که نسبت به برخی از شخصیتهای تاریخ اسلام داشته ودارند. اما بدون شک اگر پدرومادری باریشه این گونه نامها ومعنای آنها آشنایی میداشته‌اند هرگز نامهای نازیبا را بعشق شخصیت های تاریخی برروی فرزندان خود نمی‌نهادند. با هم به معنی چندنام نگاهی می‌اندازیم که نتیجه سالها پژوهش و کنکاش می‌باشد
نام‌های زنانه ام کلثوم: ام یعنی مادر و کلثوم به فرزند خیکی و چاق اطلاق میشود حفصه: هسته خرما و یا زن سیاه و زشت
خدیجه: به سقط جنین شتر میگویند بتول: زنی که هوس مرد و همخوابگی دارد
سمیه: از سم می آید و به اندازه زهری که در چیزی باشد میگویند سکینه: که مسکین نیز با این نام هم خانواده می‌باشد. به بانوی گدا و خوار و بیچاره میگویند
رقیه: که از ریشه رق می‌آید، به معنای افسون و جادو و نیرنگ است عذرا: به هرآن چیزی که سوراخ نشده باشد میگویند
نام‌های مردانه جعفر: ماده شتری که شیر بسیار داشته باشد ذبیح: به هرچارپایی که گلویش را ببرند میگویند. ذبح شده یعنی گلو بریده باقر: که از خانواده بقره می‌باشد به گاو نر چاق میگویند و اعراب جاهلی به کسی که خیلی چیز می‌فهمیده است نیز میگفته. باقرالعلوم یعنی طرف همچون گاو چیز میداند. عباس: از عبس می‌آید به معنای اخمو، ترشرو، ترسناک و بدخو عثمان: بچه مار کاظم: از کظم می‌آید و به معنای لال بودن، گنگ و بی‌زبان و خاموش هاشم: به نان فروش دوره‌گرد می‌گفته اند حیدر: این نام مخلوطی است از عربی و پارسی، حی یعنی زنده و در یعنی دریدن! حیدر به کسی گفته اند که انسانها را زنده زنده پاره میکرده است صغری: کوچک و پست و اصغر نیز از همین خانواده و ریشه صغرا است. به معنای کوچکتر
سید (آقا) و سیدی (آقایی) البته نامهای دیگری چون کلب‌علی، کلب‌حسین و غیره نیز رایج بوده است که کلب یعنی سگ و کلب علی یعنی سگ علی و سک حسین و غیره. اینها نمونه اندکی بود ازمعنی برخی از نامهای تازی که درمیان ما ایرانیان قرنها رایج است. ما کمتر از معنی آنها آگاه بوده ایم و کلاً این گونه نامها برای هرعنصر ایرانی نوعی توهین وتحقیر بوده است. همچنانکه درقرنهای نخست هجوم تازیان به ایران، ما را برده و موالی میخواندند و خودشان را مولا!
براساس همین تفکر و اندیشه بودکه نامهای نازیبای عربی را نیز برما تحمیل کردند! همچنانکه با رایج نمودن واژه و لقب و یا عنوان آقا که عربی آن میشود سید!! به طور غلط به ما فهماندند که سید بودن یعنی نواده پیامبر اسلام بودن! یک پنجم درآمد هر ایرانی نیز در بست باید دراختیار تازیان قرار بگیرد و چون سید بودن یک برتری اجتماعی و اقتصادی را از آن دارنده این عنوان میکرد، تعداد سیدها نیز در تاریخ ما فراوان شد و تا به امروز برجای مانده است. وکلاً نوعی تبعیض اجتماعی میان تازی و ایرانی برعنصر آزاده ایرانی تحمیل شده است!
دررابطه با نادرست بودن نسبت این همه سیدها با پیامبر اسلام و نوادگان دختری ایشان (فرزندان فاطمه) اخیراً در ایران تحقیقاتی بعمل امده است که دفتر ولایت فقیه از انتشار آن جلوگیری نموده است. در این پژوهش آمده است که کلاً پیامبر اسلام پسری نداشت که بعنوان وارث ایشان تداوم بخش نسل ایشان باشد! خانم فاطمه همسر امام علی مادر امام حسین و امام حسن بوده‌اند. امروزه تبار امام حسن را طباطبایی میخوانند و تبار امام حسین را حسینی. ثابت شده ست که ریشه بسیاری از این خانواده‌ها به مدینه و فرزندان فاطمه نمی‌رسد.درهمین پژوهش و تحقیق تاریخی آمده است که سیدهای بسیاری باعنوان موسوی هستند که گفته میشود نوادگان امام موسی کاظم می‌باشند. چنانچه درتاریخ آمده است و همه مورخین نیز آنرا گواهی کرده‌اند، امام موسی هرگز همسری دائمی و عقدی نداشته است. زیرا ایشان از جوانی به زندان رفته است
و درزندان نیز چشم از جهان فروبسته است.
در این پژوهش آمده است که بسیاری از ثروتمندان و روسای قبایل و زورمندان وفرماندهان سپاه خود را سید خوانده گواهی‌نامه‌هایی را نیز تدوین نموده‌اند تا اولاً از موالی بودن به مولا شدن ترقی پیدا کنند و هم از عدم پرداخت خمس که یک پنجم درآمد بوده است بهره‌مند شوند و از آن سو یک پنجم درآمد دیگر ایرانیان را نیز از آن خود سازند.
کعبه
ایران در زمان هخامنشیان بر بیش از ۱۲۰ کشور جهان حاکم بود. مصر، عربستان، یمن از جمله این کشورها بودند. کعبه آتشکده ایست بنام خانه کیوان که درزمان هخامنشیان بنا شده است. کعبه زرتشت درنقش رستم که شبیه کعبه مکه «خانه کیوان» میباشد بهترین نمونه ایرانی بودن کعبه مکه میباشد
سخنان کوتاه، چرا غ راه « این وصیت من است!» ازسیاوش اوستا اهورامزدا خدای دانا، توانا و مهربان انسان است.آری معمار بزرگ هستی « خداوند» « اهورمزدا» و .. وجود دارد، اما فراتر و یا فروتر از آن هرچه بگویند دکانی برای کاسبی و یا افسانه‌ای بیش نیست! اهورامزدا نه اهریمن را ‏آ‏فریده است ونه آتش جهنمی را برای ما فراهم آورده است. تمامی کتب وگفته‌های دینی جهان را به سه سخن: نیکی در پندار، گفتار و کردار نیک بفروش.
خداوند هیچ نیازی به انسان ندارد انسان ازنگاه روانی نیازمند خداوند است
خداوند بزرگ اوستا، شکنجه گر نیست مشورت با بانوان نیکو است هرنسلی آگاهتر از نسل پیش است دشمن دانا ا زدوست نادان بهتراست تن را با ورزش و روان را با دانش پرورش دهید نابخردان خودرا داناترین و بزرگترین و برترینها میدانند
خردمندان خودرا در برابر هستی و ناشناخته‌هایش کوچک میدانند نصیحت دشمن را مپذیر اما بخوبی گوش کن خردمندان نمیجنگند! گفتگو میکنند گفتگو نمودن با رقیب و دشمن برتر از جنگیدن است میان خدا و انسان هیچ واسطه‌ای نیست خداوند عادل آنست که در میان میلیاردها انسان،کس ویا کسانی را بعنوان بهترین برنگزیند
خداوند عادل آنست که درمیان زبانهای جهان، زبان خاصی را بعنوان برترین معرفی نکند خداوند بیکار وبازیگر نیست تا برای نشست و برخاست و روابط خانوادگی مردم مرتب پیام و بیانیه نازل کند.

<><><>

• اصطلاح توهین که توسط اسلامگرایان ایرانی و غیرایرانی مطرح میشود سلاحی برای مبارزه علیه آزادی اندیشه و انتقاد است. واژه هائی مانند “اسلام ستیزی” و “توهین به مقدسات” توسط آخوندها و سیاستمداران مسلمان و متحدان غیرمذهبی آنان ساخته شده تا از آزادی نقد علیه دین جلوگیری شود …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com آدینه  ۱۱ فروردین ۱٣۹۱ -  ٣۰ مارس ۲۰۱۲

اسلام در تضاد با حقوق بشر است، زیرا طرفدار تبعیض بین انسانها بوده و در پی سلطه الله و تعبد روح انسانی است. سالیان متمادی است که جامعه ما از اسلام رنج کشیده است و امروز یک روند عمیق بازنگری نقادانه آغاز شده است. این رونده تازه نیست، ولی در ژرفای خود و دامنه خود بیسابقه است. زکریا رازی، خیام، میرزا آقاخان کرمانی، احمد کسروی، صادق هدایت، علی دشتی، آرامش دوستدار و بسیار کسان دیگر در بستر سانسورها و محدویت ها و نادانی ها، در برخورد به اسلام و شیعه و خرافات نوشتند. آنها دریافتند که انتقاد به مذهب یکی از فعالیت های بنیادی در جامعه است. این تلاش در دوران معاصر و بخصوص با به قدرت رسیدن حکومت اسلامی در ایران و جنایات بیکران آن مستحکمتر گشته است. نقد امروز فقط نقد سیاسی به حکومت نیست، بلکه نقد آشکار رشدیابنده به خود قرآن و اسلام و بیراهه ۱۴۰۰ ساله اسلام میباشد. در مقابل موج انتقادی معاصر از یکسو نمایندگان حکومتی و از سوی دیگر سیاستمداران و روشنفکران اسلامگرا مانند آقای عبدالکریم سروش و آقای یوسفی اشکوری در دفاع از این دین محمدی بپا خاسته و منقدان اسلام را به سکوت دعوت میکنند و خواستار متوقف کردن نقد اسلام میباشند. من در نوشته اخیر خود تحت عنوان “تحریف و تعرض آقای سروش علیه مخالفان اسلام” (۱) گفته های اخیر آقای سروش را انتقاد نمودم و خواستار یک مناظره متین رودررو شدم که ایشان تا بحال از پاسخ خودداری کرده است. مصاحبه آقای بهرام مشیری با تلویزیون امریکا و گفتار انتقادی او نسبت به قرآن و اسلام منجر به واکنش اسلامگرایان و از آن میان آقای حسن یوسفی اشکوری شده است. آقای اشکوری مینویسد: “وقتی مسلمانان افغانی می بینند به این سادگی در یک رسانه، که باید کارش تحقیق و بی طرفی و آگاهی بخشی باشد، به بهانه بررسی حادثه قران سوزی و تحقیق در علل اعتراض مومنان افغانی، قرآن کوبی زشت تری صورت می گیرد و کتاب مذهبی و مورد احترام یک میلیارد و چهارصد میلیون انسان کره خاک به صورت بدتری به آتش کشیده می شود، چه واکنشی پدید می آید و حداقل چه ذهنیتی در مومنان به قرآن ایجاد می شود؟” (۲۸ اسفند ۱۳۹۰، راه سبز جرس). آقای مشیری چه گفت؟ اوگفت اسلام خشن است و قرآن کتاب نه آسمانی بلکه زمینی است و پس از مرگ محمد از قرآن نسخه های گوناگون وجود داشت و در دروان اخیر یک نسخه دیگر در یمن بدست آمده است. کجای این گفتار خلاف واقعیت است؟ در قبال اسلام و تاریخ اسلام باید سکوت کرد و چشمها را باید بست؟ خشونت نهادینه اسلام را باید پوشاند؟ چون یک میلیارد و چهارصد میلیون مسلمان وجود دارد و خرافات مورد ستایش آنان است، پس باید خفه شد؟ واقعیت جانسوز اسلام را باید بزک کرد و دروغ گفت تا شماها خوشتان بیاید؟ پیام مشترک این روشنفکران اسلامی در اینستکه که به قرآن و اسلام نباید انتقاد کرد و هر انتقاد به قرآن مجید “توهین” است. البته اینان گاه میگویند بله انتقاداتی میتوان کرد. درعین حال بمحض طرح انتقاد از اسلام، این اشخاص بسیج شده و خواستار جلوگیری از نقد میشوند و نقد دین اسلام را “توهین به مردم” ارزیابی میکنند.
توهین به مقدسات بی معناست در ابتدا هنگامیکه به لغتنامه دهخدا رجوع میکنیم واژه توهین بمعنای سست کردن و سست گردانیدن و نیز خوار شمردن و حقیر و سبک داشتن است. از نظر واژه شناسی کسی نمیتواند انتقاد به اسلام را امری غیرقانونی و غیرمجاز تلقی کند و برعکس حق هر کسی است که دین را سست کند و آنرا بریشخند بگیرد و به شیوه و روش ولتر عمل کند. نکته دوم آنکه توهین بمعنای عرفی آن بمعنای خارج شدن از اعتدال و فقدان احترام به حیثیت یک شخص است و از نظر حقوق بین المللی قابل برخورد میباشد. اگر ثابت شود که حیثیت و شرافت شخصی فردی و مقام انسانی فردی مورد اهانت قرار گرفته، از نظر حقوقی قابل برخورد میباشد. یادآوری باید نمود که شرافت انسانی یک فرد و اعتقادات مذهبی و فلسفی یک فرد دو پدیده متفاوت میباشند. احترام به حقوق انسانی فرد و نقد خرافات ذهنی او دو چیز مختلف هستند، مورد نخست به حقوق بشر ارتباط پیدا میکند، حال آنکه مورد دوم بیانگر آزادی اندیشه و بیان میباشد. پس در این دو مورد یاد شده انتقاد از خرافات و مذهب ربطی به اهانت، به شرافت و حقوق فردی ندارد. مطلب بحث انگیز نکته سومی است که اسلامگرایان مطرح میکنند. اصطلاح توهین که توسط اسلامگرایان ایرانی و غیرایرانی مطرح میشود سلاحی برای مبارزه علیه آزادی اندیشه و انتقاد است. واژه هائی مانند “اسلام ستیزی” و “توهین به مقدسات” توسط آخوندها و سیاستمداران مسلمان و متحدان غیرمذهبی آنان ساخته شده تا از آزادی نقد علیه دین جلوگیری شود. این ماشین تبلیغاتی، خرافات را به آئین پاک و مقدس تبدیل کرده و نادانی توده ها را امر مقدس و قابل دفاع وانمود ساخته و آزاد اندیشان را زیر فشار قرار داده و تهدید مینماید. حال آنکه “توهین به مقدسات” بی معناست و حق هر فردی است که به همه چیز انتقاد کند و دین و مذهب از این قاعده جدا نیستند. بشریت در طول تاریخ مبارزه کرده و روشنگران برای آزادی روح و فکر و علیه خرافات و مذاهب تلاش کرده اند و امروز متولیان دین و خرافه شمشیر برکشیده که نقد دین ممنوع است. در واقع توهین به اعتقادات مذهبی وجود ندارد، دیدگاه های فلسفی و اجتماعی متفاوتند، ارزشهای فرهنگی گوناگونند، آزادی برترین ارزش است و نقد دین یک ارزش مثبت و برجسته است. باید توجه داشت که در ایران زمانی که “توهین به مقدسات” مطرح میگردد، این امر در خدمت طبقه و گروه های حاکم و برای ادامه تحمیق مردم است. این اصطلاح ساخته و پرداخته دین و روحانیون و خدمتگزاران آنان است و امروزه ارتکاب به آن بمعنای جرم مذهبی تلقی میگردد. در ماده ۵۱۳ قانون مربوط به مطبوعات سال ۱۳۷۵ آمده است: “هرکس به مقدسات اسلام و یا هریک از انبیاء عظام یا ائمه ی طاهرین (ع) یاحضرت صدیقه ی طاهره اهانت نماید، اگر مشمول حکم سب النبی باشد، اعدام می شود، و در غیر این صورت، به حبس از یک تا پنج سال محکوم خواهد شد.” در این ماده منظور از ائمه ی طاهرین، دوازده امام است. مقصود از صدیقه طاهره، فاطمه ی زهرا است و منظور از انبیاء عظام، پیامبران الهی است و توهین به هر یک از ۱۲۴ هزار پیامبر در دایره ی ماده فوق، قرار می گیرند، و بظاهر فرقی از این جهت بین نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد و خانواده او نیست. بنا به تفسیر رسمی مدافعان “اگر توهینی مشمول “ساب النبی” باشد، مجازات آن اعدام است و در این مورد هر که بشنود بر او کشتن واجب است و نیازی به اذن امام و رهبر شرعی نیست، مسئله از جرائم غیر قابل گذشت است. و اگر مشمول حکم ساب النبی نباشد، به حبس از یک تا پنج سال محکوم می گردد، و این جرم، بازهم غیرقابل گذشت است و مشمول ماده ی (۷۲۷) نیست.” روشن است که مدافعان دین شیعه در پی اعمال سلطه و توجیه هرگونه سرکوب علیه مخالفان دین میباشند. هدف قواعد مربوط به “توهین” در خدمت بازتولید قدرت ستمگرانه و یا حفظ منافع و امتیازات ویژه روحانیون است. تقدس این دین از کجا میاید؟ طرفداران آن میگویند که آسمانی بودن دین مانع هرگونه انتقاد است. این نظر از نگاه اندیشمند و فرد ناباور بی پایه و اساس است و دین هیچگاه جنبه آسمانی ندارد و تمامی ادیان قابل بررسی و نقد و رد میباشند. سپس گفته میشود که دین جزو معتقدات ذهنی مردم بوده و سالیان دراز مورد احترام آنانست. از نقطه نظر عقلانی آیا هرگونه باور مورد احترام است؟ آیاباور توده ها به فاشیسم، مانع انتقاد از فاشیسم باید باشد؟ آیا زمانی که میلیونها شهروند آلمانی با عشق و احساس خود از هیتلر و اهداف او حمایت میکردند، انتقاد به نازیسم بی جا و ناروا بود؟ خرافات و یا احکام دینی و سیاسی ناهنجار در اسلام بسیار فراوانند: پیامبر ماه را دو شقه کرد، اسلام آخرین دین است، قرآن خود یک معجزه است، حسین مظلوم است، امام معصوم است، امام زمان پس از هزار دویست سال زنده است و ظهور میکند، عکس خمینی در ماه رویت شده است، امامزاده سیال صواب دارد، عاشورا باید گریه کرد و عزا گرفت، گرفتن چهار زن یکی از اصول قرآن است، برپایه آیه قرآن تنبیه زن توسط مرد میتواند انجام گیرد، بهشت با حور و پری در انتظار مومنان شیعه است، جهنم جای غیرشیعه است و یا وجود بیش از پانصد آیه در ستایش قتل و کشتار و خشونت در راه الله و منافع خانواده محمد و هزاران حکم و خرافه دیگر. حال آیا تمامی این احکام و خرافات که در باور عمیق مردم جای گرفته اند، نباید بانتقاد کشیده شود؟ کسانی که این خزعبلات و احکام ضدبشری را به اعتقاد مقدس تبدیل میکنند و مانع شورش فکر آزاد علیه این پدیده ها می شوند، تنها و تنها برای پایداری تحمیق میکوشند. اینان خواستار بندگی روحی و فکری مردم بوده و در پی نگه داشتن اسارت طولانی و متمادی مردم نادان میباشند. نه تعداد معتقدان، نه انبوه اعتقادات خرافه و باورهای ضدانسانی و نه قدمت آنها، هیچ کدام دلیلی برای حقانیت نیست. آناتول فرانس میگفت اگر پنجاه میلیون نفر به یک چیز احمقانه اعتقاد داشته باشند، آن چیز همچنان احمقانه است. آقای سروش و آقای یوسفی اشکوری جلو آزادی فکر را با بهانه های گوناگون نگیرید، تلاش شما در راستای تاریکی روان انسانی است و از آزادی انسان هراس دارد. تلاش شما برای نجات یک دین خفقان آور است. ما اسلام نمیخواهیم، ما آزادی میخواهیم.
آزادی اندیشه یک اصل است جان لاک در ۱۶۹۰ در “تحلیل قدرت مدنی” نوشت: “آزادی طبیعی انسان در اینستکه در دنیا هیج قدرتی بالاتر از او برسمیت شناخته نشود. انسان نباید تحت انقیاد اراده خاصی باشد، او نباید زیر سلطه قدرت قانونگزار فرد خاصی باشد، تنها قاعده قانون طبیعی است. در جامعه، آزادی انسان جز پیروی از قدرت مقننه چیز دیگری نمیتواند باشد، قدرتی که بر پایه یک توافق و در چارچوب یک دولت معنا می یابد، قدرتی که هیچ مقام و هیچ قانون خارج از خود را برسمیت نمیشناسد.” چنین اختیاری نه بر پایه منشاء الهی بلکه بر اساس حقوق شهروند، قرارداد اجتماعی و قواعد دمکراسی شکل میگیرد. نقض این حقوق جز دیکتاتوری چیز دیگری نیست. آزادی فرد متکی بر اراده اوست. برای دسترسی به اهدافش، فرد نباید تحت اجبار کسی یا ایدئولوژی و دین خاصی قرار گیرد، تنها چارچوب محدود کننده، قوانینی میباشند که در تلاش جمعی و رای دمکراتیک تعیین شده اند. در هنگامیکه خدا و دین و روحانی حاکم بر رفتار انسانی و قواعد اجتماعی میباشند، آزادی فردی وجود ندارد. فرد آزاد مستلزم اندیشه آزاد و انتخاب آزاد و تصمیم شخصی آزادانه است. تعبد و اعمال حکم مذهبی در تضاد با خرد و انتخاب میباشد. ارزش انسانی در قدرت تفکر و آزادی اندیشه اوست. البته این امر تناقضی با ایمان فردی ندارد، ولی حکم خدا و پیامبر و امام و آخوند بمثابه وظیفه شرعی و پایه قرار دادن آن در رفتار اجتماعی، در تضاد آشکار با آزادی انسانی و ارزش خرد میباشد. هنگامیکه جان استوارت میل میگوید “آزادی افراد در آنجا محدود میگردد که آزادی دیگران شروع میشود.” به این معنا میباشد که قواعد دمکراتیک تنظیم شده در جامعه که در راستای منافع عمومی میباشند، تنها عامل محدود کننده بشمار میایند. بنابراین انسان آزاد است، ولی در جامعه محدویت نیز وجود دارد، انسان حقوق دارد، ولی وظیفه نیز دارد. این وظیفه، وظیفه “شرعی و مذهبی” نیست، بلکه وظیفه اجتماعی برای همزیستی در جامعه میباشد. انسان آزاد در جامعه قانونمند آزاد است و قانونگرائی دمکراتیک شرط آزادبودن است. حکم خدا و الله در مقابل اراده انسانی و خرد انسانی بوده، خواستار تعطیل شدن اندیشه و نقد فکری انسان میباشد. ارسطو میگفت آنچه در فعالیت انسان ارزشمند است همانا اندیشه میباشد و این تلاش فکری غایت روح انسانی است. حال مذهب این دیدگاه را رد کرده و قدرت فکری را در خدا قرار داده و انسان را تابع او می سازد. در دین، انسان فکر نمیکند، او پیروی میکند، اطاعت میکند، تسلیم میشود، تابع اراده خدا است و انسان انگلی بیش نیست و تمامیت خود را از دست میدهد. حال آنکه انسان جوهر انسانی اش را در قدرت تفکر فردی و آزادی اش می یابد. برخلاف دین که آزادی انسانی را منحل میکند، انسان از آزادی های گوناگون باید برخوردار باشد و این آزادی ها باعتبار مبارزات تاریخی و سیر اندیشه بشری و نیازمندی های انسانی در این زمینه ها معنا می یابد: آزادی طبیعی، یعنی حق طبیعی هر فرد است تا آزادانه از تمامی قوای فکری و فیزیکی و جنسی خود استفاده کند. آزادی مدنی، یعنی حق انسان شهروند برای بهره بری از فعالیت آزاد و برای تحقق نیاز و هدف خود. این آزادی در بر گیرنده هر حرکت اجتماعی و فرهنگی و نیز مسافرت و گردش در جامعه میباشد. آزادی اعتقاد، یعنی هرکسی حق دارد از دین وایدئولوژی مورد نظر خود برخوردار باشد وآن را بکار گیرد و پرستشگاه و یا دستگاه اداری خود را داشته باشد. آزادی بیان، یعنی هر کسی حق دارد در دفاع از نظر خود هر سیاست و حکومتی را بانتقاد بکشد و هر قدرت زمینی و آسمانی را مورد نقد قرار دهد. آزادی سیاسی، یعنی هرکسی حق دارد تا در انتخاب آزاد نمایندگان خود را تعیین کند و از زندگی سالم و رفاه و زیست محیط پاکیزه برخوردار باشد و در صورت تمایل نمایندگاه ناتوان و یا فاسد را با رای خود بکنار بگذارد. آزادی اقتصادی، یعنی هرکسی حق دارد که کار بکند و یا نکند و حق دارد به فعالیت اقتصادی و بهره وری اقتصادی بپردازد، حق دارد دارای مالکیت باشد و به توسعه اقتصادی دست بزند و نیز هر کسی حق دارد تا با دیگری آزادانه قرارداد امضا کند. آزادی مطبوعات، هرکسی حق دارد تا در هر روزنامه و رسانه نظر خود را آزادانه بیان کند و حق دارد از آزادی گردهمائی و حزب و سندیکا و انجمن و نهاد در پیشبرد اهداف در جامعه و مبارزه علیه استبداد سیاسی و حکومتی برخوردار باشد. آزادی وجدان و اندیشه، یعنی هر شهروندی حق دارد دین داشته باشد و یا ناباور باشد. او حق دارد هر دین و ایدئولوژی و دیدگاهی را انتقاد کند و هیچ اعتقادی در برابر اندیشه خردمندانه بشری مقدس نیست. تمام مبارزات روشنگران علیه تاریک اندیشی و خفقان مذهب بوده اند، این مبارزه پیگیر برای آزاد فکر کردن بود تا قدرت آسمانی و خرافات را به ریشخند بکشد و مقام عقل را برجسته کند. این مبارزه امروز در ایران و جهان یک ضروت کامل است، برای توسعه ناباوری مذهبی، برای نقد هر اصل مذهبی و رها کردن روح انسانی از نادانی و حماقت، این مبارزه فکری، فلسفی و نظری یک ضرورت است. حقوق بشر یعنی برسمیت شناختن حق انسان در آزادی عقیده و اندیشه و آزادی انتقاد به قرآن و انجیل و تورات و غیره میباشد. امروز تمام افراد و قدرت های محافظه کار و مستبد خواهان حفظ سلطه مذهبی سیاسی هستند. من طرفدار آزادی اندیشه هستم و اعلام میکنم که در نقد خرافات و دین، توهینی در کار نیست. طرفداران دین و افراد ترسو و ناپیگیر از نقد دین جلوگیری میکنند، بر ماست که پیوسته شجاعت و خرد و آزادمنشی را در دستور خود قراردهیم.
جلال ایجادی استاد دانشگاه در فرانسه ۲۹ مارس ۲۰۱۲ idjadi@free.fr « Nous ne voulons pas l’Islam, nous voulons la liberté », Didier Idjadi, Paris
1ـ دیگر نوشته هایم در این زمینه عبارتند از: “آقای سروش اسلام خشن است”، “فمینیسم اسلامی یک سراب”، “نقد اسلام آزاد است”، “پرسش از سیاستمداران وروشنفکران دینی در باره حکومت لائیک”، “فیلسوفان، نویسندگان و هنرمندان فرانسوی مخالف اسلام”.

برگرفته از سایت اخبار روز